Home » Edgar Allan Poe and York Evening Mirror

Edgar Allan Poe and York Evening Mirror

Magazine„Гавранот“ е наративна поема од американскиот писател Едгар Алан По, објавена во јануари 1845. Забележителна е по својата музикалност, стилизиран јазик и натприроднаатмосфера. Раскажува за мистериозната посета на гавран кој може да зборува кај еден расеан љубовник и го следи неговото бавно пропаѓање во лудило. Љубовникот, често препознаен како студент,[1][2] ја жали загубата на неговата љубов Ленора. Гавранот, седнат на бистата на Атина Палада, ја истражува и продолжува неговата мака со постојаното повторување на зборот „невермор“ (nevermore – никогаш повеќе). из поемата, По врши алузии на фолклорот и на различни класични дела. По тврдел дека ја напишал поемата многу логично и методично.

There's a specialist from your university waiting to help you with that essay.
Tell us what you need to have done now!


order now

Неговата намера била да напише поема која ќе им биде допадлива и на критичките и на модерните вкусови, како што објаснува во неговиот следен есеј „Философијата на композицијата“. Поемата била делумно инспирирана од гавранот кој се појавува во романот на Чарлс Дикенс, Барнаби Руџ: Приказна за немирите од осумдесеттите. 3] По го позајмува комплексниот ритам и метрика од поемата на Елизабет Берет, „Додворувањето на лејди Џералдин“. Првото издание на „Гарванот“ на 29 јануари 1845 во весникот New York Evening Mirror го направило По широко популарен во неговото животно доба. Поемата била наскоро повторно печатена, пародирана и илустрирана.

Иако некои критичари не се согласуваат за вредноста на поемата, таа останува како една од најпознатите поеми што се некогаш напишани. Poe wrote the poem as a narrative, without intentionally creating an allegory or falling into didacticism. 2] The main theme of the poem is one of undying devotion. [8] The narrator experiences a perverse conflict between desire to forget and desire to remember. He seems to get some pleasure from focusing on loss. [9] The narrator assumes that the word “Nevermore” is the raven’s “only stock and store”, and, yet, he continues to ask it questions, knowing what the answer will be. His questions, then, are purposely self-deprecating and further incite his feelings of loss. 10] Poe leaves it unclear if the raven actually knows what it is saying or if it really intends to cause a reaction in the poem’s narrator. [11]

 The narrator begins as weak and weary, becomes regretful and grief-stricken, before passing into a frenzy and, finally, madness. [12] Christopher F. S. Maligec suggests the poem is a type of elegiac paraclausithyron, an ancient Greek and Roman poetic form consisting of the lament of an excluded, locked-out lover at the sealed door of his beloved.

x

Hi!
I'm Sophie Gosser!

Would you like to get such a paper? How about receiving a customized one?

Check it out